Πάει ο παλιός ο χρόνος. Έφυγε σκυφτός και σκυθρωπός ,φορτωμένος με τα σφάλματα , τις αμαρτίες μας , τ’ανεκπλήρωτα όνειρά μας , τις διαψευσμένες ελπίδες μας για να διαβεί το κατώφλι της ιστορίας συναντώντας για μια στιγμή μονάχα τον καινούργιο που έρχεται κι αυτός φορτωμένος αλλά ευθυτενής και χαρούμενος, μιας και το φορτίο του είναι μόνο ανανεωμένες ελπίδες, καινούργια , αστραφτερά όνειρα και υποσχέσεις.

2009 λοιπόν. Που για να είμαστε ειλικρινείς, δε μπήκε και με τις καλύτερες προυποθέσεις:

Συνοδοιπορία με τα παιδιά του πουθενά και του τίποτα

Παρουσίαση του νέου βιβλίου των παιδιών του Κέντρου Νεότητας Θηβών.

 Την Κυριακή 21 Δεκεμβρίου 2008 στο Συνεδριακό Κέντρο του Δήμου Θηβαίων και την Κυριακή 4/1/2009 στα Οινόφυτα, παρουσιάστηκε το νέο βιβλίο του Κέντρου Νεότητας Θηβών με τίτλο: «Μέσα στους ανθρώπους εξορίστηκα».

Το βιβλίο είναι ένα οδοιπορικό της προσφοράς και των επισκέψεων των παιδιών του Κέντρου Νεότητας Θηβών και του πατρός Νεκταρίου Αντωνόπουλου, ηγουμένου της Ι.Μ. Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Σαγματά, στις έρημες γωνιές των ανθρώπινων ψυχών που γνώρισαν και με αγάπη περιέβαλαν.

Υπό την αιγίδα της Νομαρχίας Βοιωτίας και του Δήμου της Θήβας η εκδήλωση παρουσίασης του δίτομου βιβλίου του στο Συνεδριακό Κέντρο Θήβας

Κυκλοφορεί σύντομα ο δεύτερος τόμος από τις εκδόσεις «Λιβάνη», τον οποίο προλογίζει ο Κώστας Γεωργουσόπουλος και τις εικόνες του εξωφύλλου φιλοτέχνησε η Μαρία Γιαννακάκη.

Ο χειμώνας μας ήρθε απότομα φέτος. Μάλλον τα κατάφεραν και μας την έφεραν όλοι αυτοί που ,χρόνια τώρα ,μόλις σε δουν μετά τις διακοπές σου ηλιοκαμένο , χαλαρό και ξεκούραστο, αδιαφορώντας αν είναι Ιούνιος, Ιούλιος ή Αύγουστος ,σπεύδουν να σε προσγειώσουν ανώμαλα πετώντας σου, ανερυθρίαστα και χαιρέκακα, ένα « Καλό χειμώνα»!

Δε θέλαμε βρε παιδιά να έρθει ο χειμώνας ακόμη. Κι έπειτα προηγείτο το φθινόπωρο. Πως πρέπει να ένιωσε κι αυτό!. Φαντάζεστε να περιμένετε να έρθει η σειρά σας εννιά μήνες και να έρχεται ο άλλος ,με το έτσι θέλω ,να σ’εκτοπίζει και να σου παίρνει τη θέση;

Δεν πειράζει όμως. Εμείς είμαστε παντός καιρού και θ’αντέξουμε. Κι επειδή η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο, όταν θα συναντάμε το καταχείμωνο όλους αυτούς που βιάστηκαν να μας ‘ ευχηθούν’ καλό χειμώνα και θα γκρινιάζουν για την, αστρονομική πλέον, τιμή του πετρελαίου και για το πόσο υποφέρουν , θα τους κοιτάμε με έκπληξη μονολογώντας δήθεν: « Σοβαρά; Κι εγώ που έλεγα πως ο χειμώνας είναι η αγαπημένη σου εποχη!»