25η  Μαρτίου 1821. Είναι η επίσημη έναρξη του  αγώνα των Ελλήνων για την  απόκτηση της ελευθερίας τους και τη συγκρότηση του ανεξάρτητου Ελληνικού κράτους. Έτσι καθιερώθηκε στις 15 Μαρτίου 1838, με το υπ’αριθ. 980 βασιλικό διάταγμα, η  25η Μαρτίου ως ημέρα εθνικής εορτής στο διηνεκές, σε ανάμνηση του υπέρ της ανεξαρτησίας αγώνα του Ελληνικού έθνους.

       Από  την 25η  Μαρτίου 1821 παρήλθε μια δεκαετία περίπου, με αγώνες και  θυσίες των επαναστατημένων Ελλήνων, σε ένα περίγυρο διαρκών στερήσεων, μέχρι  το χρόνο της ανακήρυξης του ανεξάρτητου Ελληνικού κράτους. Είναι μια περίοδος, που για εμάς που απολαμβάνουμε τα αγαθά της ελευθερίας και ανεξαρτησίας της χώρας μας, πρέπει να αποτελεί μια ιερή παρακαταθήκη, ένα διαρκές ορόσημο μνήμης  και απόδοσης τιμής.

   Αλαμάνα, Γραβιά, Δερβενάκια, Τριπολιτσά, Μεσολόγγι, Σούλι, Ψαρά, Χίος και  κάθε κομμάτι της Ελληνικής γης είναι ποτισμένο με το αίμα των προγόνων μας. Οι  ηρωικές μορφές του Αθανασίου Διάκου, του Ανδρούτσου, του  Κολοκοτρώνη, της  Μαντώς Μαυρογένους και τόσων άλλων επώνυμων και ανώνυμων αγωνιστών της  ελευθερίας  συνθέτουν το πάνθεον των ηρωικών μας προγόνων, σε μια από τις λαμπρότερες περιόδους της ιστορικής μας διαδρομής.

        Όμως, η απόκτησης της ελευθερίας, η συγκρότηση του Ελληνικού κράτους και  η αναγνώριση της ανεξαρτησίας του, με τη διεθνή έννοια του όρου, δεν ήταν ένας  δρόμος στρωμένος με ροδοπέταλα. Οι τρεις μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις - Αγγλία, Γαλλία, Ρωσία – οι «τρεις προστάτιδες δυνάμεις», όπως τις αποκαλούσαν, μόνο  ανιδιοτελείς προστάτιδες δεν ήταν, γιατί πάντοτε ενεργούσαν με αποκλειστικό κριτήριο τα εκάστοτε συμφέροντά τους.

         Το1827 οι τρεις δυνάμεις αποφασίζουν να επέμβουν δυναμικά ανάμεσα στους επαναστατημένους Έλληνες και την Οθωμανική Αυτοκρατορία για την ειρήνευση στην περιοχή  μας «προκειμένου να  περισταλεί η πειρατεία, να αποκατασταθεί η ησυχία, η τάξη και το εμπόριο στη νοτιοανατολική  Μεσόγειο…….». Αυτοί ήταν οι   λόγοι της επέμβασης. Τότε υπογράφεται η Συνθήκη του Λονδίνου της 24ης Ιουνίου / 6ης Ιουλίου 1927.

         Στη Συνθήκη αυτή οριζόταν με άρθρο μυστικό ότι αν η Οθωμανική Πύλη δεν δεχόταν την ανακωχή εντός ενός μηνός ή οι Έλληνες αρνηθούν την εκτέλεση των  διαλαμβανομένων όρων στο άρθρο αυτό, οι τρεις δυνάμεις θα επέμβουν δυναμικά  για την ειρήνευση στην περιοχή μας.

         Επίσης στη Συνθήκη αυτή και ειδικότερα στο άρθρο 2 καθοριζόταν ότι

«Οι Έλληνες θέλουν γνωρίσει την υπεροχή του Σουλτάνου ως υπερέχοντος Κυρίου  και κατά συνέπεια αυτής της υπεροχής θέλουν πληρώσει εις το Οθωμανικόν  Βασίλειον [Αυτοκρατορίαν] φόρον ετήσιον…..». Τότε δεν υπήρχε σκέψη  στις «προστάτιδες δυνάμεις» για ανεξαρτησία της Ελλάδας. Τότε, απλά τους βόλευε το κλείσιμο του ενοχλητικού γι’ αυτούς Ελληνικού ζητήματος.  

         Η Ελλάδα παρά τους επαχθείς όρους της Συνθήκης, που την ήθελε φόρου υποτελή στην Οθωμανική Πύλη τη δέχθηκε τελικά. Στην άρνηση της Τουρκίας ακολούθησε η ναυμαχία του Ναυαρίνου στις 8 / 20  Οκτωβρίου 1827 με τα γνωστά  καταστρεπτικά αποτελέσματα για τον Τουρκοαιγυπτιακό στόλο.

         Η Οθωμανική Πύλη μετά την ήττα της στο Ρωσοτουρκικό πόλεμο [1828- 1829]  αποδέχθηκε τη Συνθήκη του Λονδίνου. Στην κρίσιμη αυτή καμπή του Ελληνικού ζητήματος εμφανίζεται στην πολιτική σκηνή της χώρας μας ένας Κυβερνήτης με ανάστημα, ο Ιωάννης Καποδίστριας. Ο  Ιω.  Καποδίστριας, με  τη  διπλωματική  του  ευστροφία  και  διορατικότητα  αρχίζει  ένα  μεθοδευμένο  διπλωματικό  αγώνα  για  την  επίτευξη  του  οράματός  του, που  ήταν  το  ελεύθερο  και  ανεξάρτητο  Ελληνικό  κράτος  με  τα  μεγαλύτερα  δυνατά  σύνορα  για  την  εποχή αυτή. Ο  Κυβερνήτης  ανήκει  στους  πολιτικούς εκείνους, που  χαράσσουν  την  πορεία  της  ιστορίας.

         Μεσολαβούν  και  άλλες  Συνθήκες  και Πρωτόκολλα  και  τελικά  υπογράφεται  από  τις  τρεις  μεγάλες  δυνάμεις  το  Πρωτόκολλο  του  Λονδίνου  της  22ας  Ιανουαρίου / 3ης  Φεβρουαρίου 1830, με  το  οποίο  αναγνωρίζεται  η  πολιτική  ανεξαρτησία  της  Ελλάδας, ενώ  μεθοδεύεται  με  αυτό  η  επίλυση  πολλών  εκκρεμών  ζητημάτων. Στο  άρθρο  1  του  Πρωτοκόλλου καθορίζεται «Η  Ελλάς  θέλει  σχηματίσει  εν  κράτος  ανεξάρτητον  και  θέλει  χαίρει  όλα  τα  δίκαια πολιτικά , διοικητικά  και εμπορικά  προσφεφυκότα  εις  την  εντελή  ανεξαρτησίαν».

        Η  Οθωμανική  Πύλη  σπεύδει  και  αποδέχεται   στις  12 / 24  Απριλίου  1830  τις  προτάσεις  των  τριών  δυνάμεων, όπως  διατυπώνονται  στο  Πρωτόκολλο  αυτό.

Στη  δύσκολη  αυτή  στιγμή, με  τις  τόσες  εκκρεμότητες  στο  αναγνωριζόμενο  ανεξάρτητο  Ελληνικό  κράτος, ο  Ιω. Καποδίστριας  χειρίστηκε  το θέμα  της  αποδοχής  του  Πρωτοκόλλου  κατά  τρόπο   αριστοτεχνικό. Τότε, χωρίς  να  προκαλέσει  την  οργή  των  τριών  δυνάμεων  και  με  τη   συμπαράσταση  της  Ελληνικής  Γερουσίας  ακολούθησε  την  τακτική  της  αναβλητικότητας   διατυπώνοντας  τις  σχετικές  επιφυλάξεις  για  να  επιτύχει  καλύτερους  όρους  στην  εφαρμογή  του  πρωτοκόλλου, σε  πολλά  εκκρεμή  ζητήματα, όπως  ήταν  η  χάραξη  των  συνόρων, η  φύση  και  οι  εγειρόμενες  αποζημιώσεις  των  οθωμανικών  ιδιοκτησιών, η  οριστική  αποχώρηση  των  τουρκικών   στρατευμάτων  από  τα  εδάφη  του  νέου  Ελληνικού  κράτους  κλπ.

          Από  τα  αποτελέσματα , που  φάνηκαν  μετά  τη  δολοφονία  του  Κυβερνήτη,

δικαιώθηκε  η  διορατικότητα  του  Ιωάννη  Καποδίστρια, όπως  στην  ένταξη  στον  τότε  εθνικό  κορμό  των  επαρχιών  της  Ακαρνανίας  και  Αιτωλίας, στην  αποχώρηση   των  τουρκικών  στρατευμάτων  από  τα  Ελληνικά  εδάφη,  στις  οθωμανικές  περιουσίες, αν  και  στις  τελευταίες  ενέδωσε  στις  πιέσεις  της  Τουρκίας  και  των  τριών  δυνάμεων  ο  μετέπειτα  βασιλιάς  Όθωνας.

          25η  Μαρτίου  2008. Η  ιστορική  μας  μνήμη  έχει  εξασθενήσει, ενώ  μερικοί  έχουν  βαλθεί  να  την  περιορίσουν  ακόμη  περισσότερο  και  κυρίως  στους  νέους.

Στη  σημερινή  εποχή  της  διαρκούς  αναζήτησης  ενός  φθοροποιού  ευδαιμονισμού, που  μεγενθύνεται  από  την  καλώς  στημένη  μηχανή  της  παγκοσμιοποίησης, αλλά των  διευρυνόμενων  κοινωνικών  ανισοτήτων, οι  ηρωϊσμοί  των  πρωταγωνιστών  του  εικοσιένα, οι  στερήσεις  και  η  αυταπάρνησή  τους  στο  όραμα  μιας  ελεύθερης  και  ανεξάρτητης  Ελλάδας  φαντάζουν, σε  μερικούς  βολεμένους, εξωπραγματικές. Όμως, εμείς  φεύγουμε, αλλά  η  πατρίδα  μας  πρέπει  να  μείνει  ελεύθερη  και  αλώβητη. Είναι  μια  ιερή  παρακαταθήκη  των  προγόνων  μας.

        Οι  πρόγονοί  μας  είχαν  αντοχές  και  αγωνιστικότητα  για  την  πατρίδα  τους. Ο  Κυβερνήτης  Ιωάννης  Καποδίστριας  δεν  είχε  μόνο  οράματα  και  διορατικότητα, είχε  και  αντοχές  στις  πιέσεις  των  ισχυρών  της  εποχής  του  και  συνείδηση  της  ευθύνης  του  απέναντι  στην  πατρίδα  και  στους  διαγραφόμενους  κινδύνους, αλλά  και  πλήρη συναίσθηση  της  τιμής  της  πατρίδας.Το  λεγόμενο  πολιτικό  κόστος  το  πλήρωσε  με  τη  ζωή  του. Στους  σημερινούς  Κυβερνήτες  το  πολιτικό  κόστος  και  η  επανεκλογή  τους  είναι  το  μείζον. Άλλες  οι  σημερινές  πολιτικές  αντιλήψεις.